پس از طوفان .... مهم نیست این عکس از کجاست. آنچه دریا از ما بالا می آورد همان است که جایی ما در روان خود فرو برده ایم.
آنچه می تواند ما را به نابودی کشد نه در طبیعت و جهان بیرون بلکه جایی در تاریکخانه روح ما پنهان است. ریشه فاجعه در درون ماست. تمام جنگها و ویرانی‌های تاریخ و جهان از اینجا می آید.
این تصویر نازیبا طعنه تلخی است به همه آنچیزی است که می توانستیم باشیم ولی نیستیم ... هنوز نیستیم.
نهایت رشد آگاهی پیچیده ارگانیک در طبیعت (حداقل تا آنجا که ما می دانیم) به مخرب ترین نیروی جهان تبدیل شده؛ برای خود، برای جانداران و برای طبیعت!
ولی هنوز امیدی هست. شاید ما در مسیر خروج از دالان تاریک روح هستیم که می بایست از آن می گذشتیم تا به خودآگاهی عمیق تری برسیم ... ولی زمان زیادی شاید نمانده باشد.

آیدین آرتا