هرگاه در زندگی ما به آستانه رشد جدیدی در شخصیت خود می رسیم ناگزیر چیزی از گذشته را باید از دست بدهیم. بخشی از خود، بخشی آشنا از زندگی و یا بخشی از تعریف خود از جهان را که همیشه بر آن متکی بوده ایم.

رشد شخصیت بدون از دست دادن چیزی از گذشته شخصیت امکان پذیر نیست. چیزی که برای احساس امنیت روانی همیشه به آن وابسته بوده ایم و با از دست دادن آن ناچاریم که بی هیچ ‌امنیتی و با حسی عمیق از آسیب پذیری از دروازه های تغییر به سوی خویشتن بزرگتر خود عبور کنیم.

آیدین آرتا