غلبه بر گسست ما از خویشتن و جهان، جوهر اصلی عرفان و تجربه عرفانی است.
 روش اصلی خوانش سطحی و رسمی از اندیشه دینی همیشه بر جداسازی و جداکردن خویش از دیگرانی که چون ما نمی اندیشند استوار است و در روشی متفاوت ، نگرش عرفانی از مسیر پیوستگی با خویشتن خویش، دیگر انسانها و موجودات و جهان هستی ما را به تحول از درون فرا می خواند .

در این راه که راه تحقق فردیت ماست، ما خود را از سایه های خود و روی زمین بودن جدا نمی کنیم بلکه با تمرکز بر تمامیت خود و پذیرش آن ، تحولی حقیقی را در خویشتن امکان پذیر می سازیم. ما در پیوندی عمیق با دیگر انسانها، موجودات و هستی بر گسست هستی خود پایان می بخشیم و آنچه را که در درون تحقق می یابد ، به جهان بیرون می بخشیم.

آیدین آرتا