فرموده اند وضع زندگی خود را با پاکستان و بنگلادش مقایسه کنید.

تنها یادآوری کوچکی به ایشان ، نخست اینکه ایران با فاصله کمی پس از کانادا پنجمین کشور ثروتمند جهان از لحاظ غنای منابع طبیعی و ثروت ملی است.

نفت، گاز،کروم، مس، سنگ آهن، سرب، روی ، منگنز و سولفور تنها بخشی از منابع سرشار طبیعی این کشور را تشکیل می دهند.

ایران ۱۵ امین کشور دنیا از لحاظ وسعت زمینهای کشاورزی است. ایران ۱۱ امین کشور جهان از لحاظ تنوع گونه های زیستی و یکی از پنج کشور قدیمی جهان با جاذبه های گردشگری فرهنگی است.

دوم آنکه حتی مردم این کشورهای فاقد ثروت و منابع طبیعی چون ایران که تاریخ آنها نیز از صدسال فراتر نمی رود و جامعه ای به شدت سنتی و محدود دارند نیز با همه فقر و عدم آزادی خود بازهم از مردم ایران شادترند و از آزادی های بیشتری برخوردارند.

در رده بندی جهانی شادمانی بنگلادش رتبه ۱۰۱، پاکستان رتبه ۱۰۴ و ایران رتبه ۱۴۹ جهان را از میان ۱۵۶ کشور دارند.
در آزادی های اجتماعی بر اساس گزارش خانه جهانی آزادی و موسسه کاتو هم بنگلادش و هم پاکستان از آزادی های اجتماعی بیشتری برخوردارند.

در آزادی مطبوعات پاکستان رتبه ۱۴۵، بنگلادش رتبه ۱۵۲ و ایران رتبه ۱۷۴ را از ۱۸۰ کشور لیست شده دارند‌ و در آزادی اینترنت ایران حتی لیست نشده است زیرا از کشورهای مطلقا غیرآزاد در زمینه اینترنت ارزیابی می شود.

می توانید به این مردم قول بدهید که سال آینده فقط یک رتبه از این کشورها در آزادی های اجتماعی بهتر باشند؟
نه قطعا نمی توانید ...

مدیریت شما تنها می تواند چنین ارمغانی برای مردم داشته باشد:

بالاترین آلودگی دی اکسید سولفور شهری در جهان، پیش بینی سالهای سلامت زندگی در زمان تولد مقام ۱۱۹ از میان ۱۹۲ کشور جهان، ۸۴ امین کشور جهان از لحاظ پوشش هزینه های سلامت توسط دولت، مقام ۹۳ ام کارایی نظام سلامت و درمان در جهان و ۱۳۳ ام از لحاظ تعداد تختهای بیمارستانی برای هر هزارنفر جمعیت!

ادامه : 👇