در همه جای دنیا یکی از روش‌های مرسوم همه نظامهای قدرت به ابتذال کشیدن گفتمان منتقد و مخالف است. این عملیاتی است که آن را اپوزیسیون کنترل شده می خوانند. جایی که ابتذال ، منطق گفتمان اپوزیسیون هدف را پنهان کند و فضا آلوده شود و مردم فضای منتقدان قدرت را شبیه یک سیرک غیرجدی و خطرناک ببینند.

چیزی که همیشه باید به یاد داشته باشید این است که گفتمان یکسانی که نقاب‌های گوناگون بر چهره می نهد بازیگر یکسانی پشت این نقابها دارد.

هر گفتمان اجتماعی/سیاسی از دو مسیر ویران می شود:
۱)حمله به آن با نقاب‌های مختلف،
۲)نفوذ و به ابتذال کشیدن آن با نقاب‌های مختلف.

در این میان حیات یک گفتمان تنها با قدرت بیان روشن خود ممکن می شود.

اگر چیزی را در منطق خود درست می دانید از آن با بیانی روشن دفاع کنید و نترسید از اینکه با دیگرانی که از همان چیزی در ظاهر دفاع می کنند که شما، جمع بسته شوید. نقد خود را هم از چیزی که غلط می دانید بیان کنید و نترسید که با دیگر به ظاهر منتقدان جمع بسته شوید.

خودتان باشید و افکار خود را روشن بیان کنید. سوار قطارهای بی مقصد و بی معنی نشوید حتی اگر نام جنبش و تفکر شما بر آن نقش بسته بود، و از چیزی هم که درست می دانید دست نکشید برای اینکه دیگران نادرستی، در ظاهر هم گفتمان شما هستند و شما نمی خواهید با آنها جمع بسته شوید و یا از اینکه کنش شما به آنها قدرت دهد، در هراسید و پرهیز دارید.

اجازه ندهید که فضای روانی جمعی فردیت شما را از میان ببرد. از آنچه اخلاقی، درست و حقیقی می دانید دفاع کنید حتی در برابر همه!