"چرا رنج می‌کشیم؟"

ما انسانها مرگ آگاه ترین موجودات هستیم و آگاهی از این حقیقت اضطرابی است که در ژرفای ذهن خود دفن میکنیم و با آویختن بر هر لحظه از زندگی و غرق شدن در لذتهایی که حقیقت نهایی سفر ما را تغییر نخواهند داد تلاش می‌کنیم این رنج را فراموش کنیم. هر سال این رنجها به ما نزدیک و نزدیکتر می‌شوند و در واپسين سالها نزدیکترین همدم زندگی ما خواهند بود.

در این جهان که آشوب در آن پیوسته در حال گسترش است همیشه فقط اندکی از ما و بسیار از همه چیز وجود دارد و این محدودیت ما در برابر آنتروپی رو به گسترش جهان است که منشا رنج ماست ولی حقیقت این است که بدون این محدودیت، هستی ما امکان پذیر نمی باشد. اگر ما همه چیز بودیم و همه جا بودیم و هيچ محدودیتی نداشتیم و زمان هم ازلی و ابدی بود، ما در ثباتی بی زمان زندگی می‌کردیم که همسان با وجود متعالی است که آنرا خدا می خوانیم اما خداوند، بی زمانی و ثبات جاودانه داستانی ندارند. جائی که تغییری نیست، داستانی هم نیست. به دلیل محدویت ماست که داستان او هستیم که زمان و مکانی ندارد و این محدودیت ماست که این امکان را پدید می آورد که وجود داشته باشیم و در ظرف زمان و مکان داستان خود را داشته باشیم ولی بهای ناگزير هستی ما و نتیجه ی غیرقابل تغییر این محدودیت، رنج ناگزیر ما در جهان است.

دکتر آیدین آرتا

لینک دسترسی به ویدئو از کانال یوتیوب "گام هایی در روشنایی" :
https://youtu.be/FYUXElFSzHk