"زیبایی شناسی فلسفی "- بخش دوم (2) :
زیبایی شناسی در فلسفه کانت
آیدین آرتا

استندال در توصیف زیبایی می گوید: زیبایی چیزی نیست مگر وعده شادمانی!

اگرچه کانت هرگز این را مستقیما بیان نکرد ولی آنچه من از فلسفه زیبایی شناسی کانت با کمی خروج از مرزهای آن و شخصی سازی آن آموختم این است که:

زیبایی، فراتر از وعده شادمانی، وعده تعالی و رشد است!

وقتی ذهن در برابر زیبایی باز می‌ماند، و
داوری عقب می‌رود، چیزی در ما بیدار می‌شود، نوعی کنجکاوی، میل به یادگیری و گسترش.

زیبایی فقط «خوشایند» نیست، بلکه یک پیام دارد، یک وعده است:
بیا بزرگ‌تر شو.
از آنچه هستی عبور کن.
بگذار بازی آزادِ تخیّل ادامه یابد تا از آنچه داری، به آنچه می‌توانی باشی، برسی.

زیبایی جایی است که ذهن آماده‌ی گسترش می‌شود،
آماده‌ی آموختن، آماده‌ی عبور از فرم‌های بسته به افق‌های باز.

به‌زبان ساده‌تر: هرکه آماده‌ی رشد است، زیبایی را عمیق‌تر درک می‌کند.
و هر که فاصله بیشتری با رشد دارد و در دام قضاوت و بستگی و طبقه بندی کردن بیشتر گرفتار و ناتوان تر از تداوم بازی آزاد بی هدف ذهن برای درک پدیده ها، زیبایی را کمتر در جهان می بیند و می یابد.
زیرا زیبایی محصولِ آمادگی برای تغییر، رهایی و تعالی است!