ونگوگ در نامه ای به برادرش تئو در سپتامبر ۱۸۸۸ نوشت: "هیچ هنری در تمام جهان بزرگتر و حقیقی تر از عشق به مردم نیست."

هنرمندانی چون افسانه بایگان، ترانه علیدوستی، لیلا بلوکات، آزاده صمدی، هنگامه قاضیانی و بسیاری هنرمندان دیگر با عشق در کنار مردم خود ماندند و از ارزش هنر در جامعه خود دفاع کردند.

ویکتور هوگو زمانی نوشت: بزرگترین وظیفه هنرمند این است که دردهای جامعه خود را آشکار سازد و سپس در گام بعد، خود و هنر خود را به آن نمادی از امید بدل سازد که جامعه بتواند در آن فردایی بهتر را ببیند.

افسانه بایگان و سایر هنرمندانی که بهای همراهی با خواستهای جامعه را می پردازند نمادهای اجتماعی امید به پیروزی آرمان‌های زن، زندگی و آزادی هستند.

آیدین آرتا