سیاسی باشیم یا نباشیم و به هر باور سیاسی که پایبند باشیم، آنچه در ایران شاهد آنیم فراتر از سیاست و باورهای شخصی ماست. قلب انسانیت هدف قرار گرفته و هزاران زندگی، هزاران عشق، هزاران آینده نابود شده اند. تصور ناباوری آخرین لحظات آنان که جان باخته اند و تصویر آنان که از عزیز خود چنین در بهت و ناباوری برای همیشه جدا شده اند، زخمی عمیق بر روح ما خواهد ماند.

این سوگ... این سوگ بی توصیف... همه اشک هایی که ریخته ایم و همه شبهایی که خواب از چشمانمان ربوده شده، همه تنها یک چیز را به یادمان می آورند که ما وظیفه ای در برابر این رنج عظیم انسانی داریم.

سوگ مشترک در یک زمان و در سراسر جهان می تواند بزرگترین بیانیه اتحاد ما به عنوان یک ملت باشد.

می توانیم شبی را مشخص کنیم و عزیزان و دوستانمان را دعوت کنیم و هریک شمعی روشن کنیم. هم به یاد آنان که رفته اند و هم به یاد آنان که در تاریکی و خاموشی در بزرگترین زندان دنیا صدایی جز ما ندارند.

اگر نظری داشتید می توانید در پاسخ به همین فرسته همرسانی کنید.