شايد ديده باشید که هر فرد دین باور ولی غیر همسو را این روزها با عنوان "مذهبی صورتی" خطاب می کنند.

رنگ صورتی برای آنها اشاره ای است به کیفیتی زنانه، که در نگاه زن ستیزشان توهینی تلقی می شود خطاب به دینداری آن گروهی از باورمندان که درون نگری و شفقت جوهر بنیادین ایمان و شیوه زیستن آنهاست.

اینکه از منظر خدایی خود رنگ ایمان مردمان را عیار می زنند بیانگر آن جنس اندیشه و ایمانی است که از پس دستان و چشمان خون گرفته خود، رنگ سپید را صورتی می بیند ولی بر  کوررنگی که بدان گرفتار آمده نابیناست.
 
یادآور ژرفای این سخن جاودانه مولانا:

آن اصول دین بدانستی ولیک
بنگر اندر اصل خود گر هست نیک

از اصولینت اصول خویش به
که بدانی اصل خود ای مرد مه

آن روا وان نـاروا دانـی ولیک
تو روا يا ناروايی؟ بين تو نيک

سعدها و نحسها دانسته‌ای
ننگری سعدی تو یا ناشسته‌ای

که همی‌دانی یجوز و لایجوز
خود ندانی تو یجوزی یا عجوز

صدهزاران فضل داند از علوم
جان خود را می نداند آن ظلوم

عیب خود یک ذره چشم کور او
می‌نبیند گرچه هست او عیب‌جو

داند او خاصـيت هر جوهـری
در بيان جوهر خود چون خری

گوید از کارم بر آوردند خلق
غرق بی‌کاریست جانش تابه حلق

مولانا