سالمندان و واکسن کرونا
جایی که نباید سکوت کنیم
آیدین آرتا

فیلسوف و فعال اجتماعی خستگی ناپذیر "هوارد زین" زمانی نوشت:
 "یک نظام سیاسی خوب و کارآمد همیشه اطمینان حاصل می کند که مردمش از غذا، دارو و نظام سلامت، هوای پاکیزه، آب سالم ، طبیعتی حفاظت شده و خانه ای دلپذیر برای زندگی و کاری مناسب توانایی آنها و ساعتهای فراغتی که بیش از ساعتهای کار آنها باشد برخوردارند. یک نظام سیاسی خوب و کارآمد هرگز نمی پرسد چه کسی شایسته اینهاست زیرا اینها نه امتیازات ویژه مردم بلکه حقوق طبیعی اجتماعی و انسانی آنهاست".

دشوار است این جملات را خواند و به مقایسه ای دردناک میان این محک و شرایط دردناک اجتماعی و اقتصادی امروز ایران نرسید و از خود نپرسید که چرا ما به عنوان یک ملت به چنین شرایط تلخی گرفتار آمده ایم؟

توجه کنیم که این معیارها تنها معیارهای اقتصادی و اجتماعی مدیریتی موثر است و در برگیرنده هیچ یک از حقوق و آزادیهای سیاسی یک ملت نمی شود و تنها بر کارایی مدیریت اجتماعی و اقتصادی یک جامعه متمرکز است.

ایران کشوری فقیر و کم بهره از امکانات طبیعی و انسانی نیست. ایران با فاصله کمی پس از کانادا پنجمین کشور ثروتمند جهان از لحاظ غنای منابع طبیعی و ثروت ملی است. بر اساس آمار بانک جهانی ایران دومین منابع گاز جهان و چهارمین منابع نفت جهان را در اختیار دارد ولی ثروت ایران تنها محدود به این منابع نیست.

ایران کشوری است که یک درصد جمعیت جهان در آن ساکن هستند و حتی با وجود توسعه نایافتگی کشف و استخراج منابع معدنی و فلزی، این کشور 7 درصد منابع شناخته شده معدنی و فلزی جهان را در اختیار دارد.

ایران مقام نخست بزرگترین منابع روی جهان، دومین منابع مولیبدن (فلزی با کاربرد بالا در صنایع نظامی و هوافضا) و سنگ گچ جهان، نهم در منابع مس ، دهم در منابع اورانیوم و یازدهم در منابع آهن و سرب جهان را در اختیار دارد و نزدیک به بیست ماده مهم معدنی دیگر موجود در ایران در لیست بیست کشور دارای بزرگترین ذخایر جهان قرار دارند.

از نظر ظرفیت کشاورزی ایران 15 امین کشور دنیا از لحاظ وسعت زمینهای کشاورزی است و از لحاظ منابع زیست محیطی 11 امین کشور جهان از لحاظ تنوع گونه های زیستی است و بر اساس داده های سایت اطلس جهانی با 3200 سال قدمت تمدن پیش از میلاد بالاتر از مصر ، کهن ترین تمدن شناخته شده جهان و یکی از ده کشور دارای بیشترین جاذبه های تاریخی گردشگری در جهان است.

شاید بزرگترین پرسشی که با نگاه به این آمار و اطلاعات نتوان از رنج اندیشیدن به آن گریخت این باشد که چه چیزی یک سرزمین و یک ملت می توانست آرزوی داشتن آن را برای حرکت در مسیر پیشرفت و موفقیت داشته باشد که این سرزمین از آن بی بهره است؟

پایه ای ترین شاخص سعادت یک ملت بهره مندی از نظام سلامت و بهداشت کارآمد است. دشوار است گلایه های سالمندان خسته و فرسوده ای که برای دریافت واکسن کووید خود شب را در صفهای طولانی می خوابند و در نهایت بدون دریافت هیچ واکسنی به خانه برمی گردند شنید و به این فکر نکرد که چگونه است که با چنین ثروت طبیعی، تاریخی و فرهنگی، سهم شهروندانی که تمام عمر خود را در این کشور کار کرده و زحمت کشیده اند این درجه از بی حرمتی باشد؟

چگونه یک کشور می تواند با چنین ثروت ملی به جایی برسد که پیش بینی سالهای سلامت زندگی هر ایرانی در زمان تولد مقام 119 از میان 192 کشور جهان باشد. چرا ایران می بایست مقام 93 ام کارایی نظام سلامت و درمان در جهان و 133 ام از لحاظ تعداد تختهای بیمارستانی برای هر هزارنفر جمعیت را دارا باشد.

چگونه است که پنجمین کشور ثروتمند جهان چهارمین واحد پول کم ارزش جهان ، یازدهمین بازار سیاه بزرگ جهان و 88 امین کشور دنیا از لحاظ ثروت ملی بر اساس توضیع جمعیتی است و چگونه است که یازدهمین کشور جهان از لحاظ تنوع زیستی 132 ام جهان از لحاظ پایداری طبیعت و حفاظت از محیط زیست و چهاردهمین کشور آلودکننده آب با پسمانده های صنعتی و 11 امین کشور تولید کننده مونوکسید کربن و آلاینده های جوی و ۹۷ امین کشور جهان در مدیریت زباله و آلاینده های محیطی است.