پس از خشونت گسترده و کشتار، ما تنها با اندوهِ فردی روبه‌رو نیستیم؛ با زخم جمعی مواجه‌ایم که اگر در سکوت و انکار رها شود، به خشمِ بی‌پناه، کرختیِ فراگیر، اضطرابِ مزمن و فروپاشیِ معنا بدل می‌گردد.

این سمینار تلاشی است برای دیدنِ حقیقتِ این رنج، برای فهمِ ترومای جمعی و منطقِ سوگ، و برای معنا بخشیدن به دردی که یک جامعه را از درون می‌خورد.

در سوگِ زاده از خشونتِ سیاسی، سوگواری می تواند سال‌ها در یک ملت یخ بزند. روان نمی‌تواند وداع کند، نمی‌تواند آیین بسازد، نمی‌تواند پایانِ عزیزانِ از دست‌رفته را بپذیرد؛ و همین «بی‌پایانی»، در فقدان احساس امنیت ، وقتی راه‌های سالمِ سوگواری بسته‌اند، و وقتی روایت‌های تحریف‌شده بر حقیقت سایه می‌اندازند، زخم را شکننده‌تر می‌کند و امکانِ آسیب‌های روانی‌ـاجتماعی را افزایش می‌دهد.

در این نشست از روان‌شناسیِ تروما و سوگِ جمعی سخن خواهیم گفت؛ از گسستِ هویت پس از فاجعه، از «فقدانِ مبهم» و سوگی که پایان ندارد، و از این حقیقتِ تلخ و روشن که درمان، هرگز در تنهایی رخ نمی‌دهد، زیرا تروما نیز هرگز در تنهایی پدید نیامده است.

این سمینار دعوتی است به همدلیِ عمیق؛ به بازگرداندنِ زبان و پیوند؛ و به ساختنِ معنایی مشترک برای زخمی که تنها در کنار یکدیگر می‌توانیم از دلِ آن معنا، و کنشی انسانی و مؤثر بیافرینیم.

لینک زوم در تاریخی نزدیک تر به سمینار با دوستان و هم میهنان به اشتراک گذاشته خواهد شد.