پنجاه سال تنها پرده ای کوتاه از نمایش تاریخ سرزمینی است که هزاران سال قدمت دارد. ولی این نیم قرن، عمر مفید دو نسل بود. نسل سوم هنوز آینده را پیش روی خود دارد.

این نیم قرن بهای تاریخی بیداری است. سرزمینی کهن این گونه حافظه جمعی تاریخی می سازد و چنین خاکستر قرن‌ها را از تن می تکاند.

آنچه به رنج تاریخی نسل های معاصر ایران معنا می بخشد حقیقتی است که هابرماس فیلسوف آلمانی در سفر خود به ایران بیش از دو دهه پیش به درستی آن را بیان کرد.
ایران در حال خروج از دالان تاریکی است که هیچ یک از کشورهای پیرامون او ، حتی به آن ورود نکرده اند. دالان تاریکی که در روشنایی نور فراسوی آن، بیداری فرهنگی و تاریخی، و جهانی نو در انتظار است.

امشب تفالی به حافظ زدم و چنین آمد:

چون نقش غم ز دور ببينی شراب خواه
تشخيص کرده‌ايم و مداوا مقرر است

از آستان پير مغان سر چرا کشيم
دولت در آن سرا و گشايش در آن در است