نوروز باستانی نزدیک است؛ نوروزی که در حافظهٔ تاریخی ما تنها آغاز سالی نو نیست، بلکه موسم یادآوری، وفاداری، و تجدید عهد با جان‌های بزرگی است که نام و راهشان از حافظهٔ این سرزمین زدوده نخواهد شد.

امسال از همهٔ هم‌وطنان، در هر کجای جهان که هستند، دعوت می‌شود که بر سفرهٔ هفت‌سین خود، تصویر یکی از جاویدنامان کشتار دی‌ماه را بنشانند. بی‌گمان یاد همهٔ آن هزاران عزیز در دل‌های ما زنده است؛ اما برای آن‌که راوی نام، زندگی، و ایثار این فرزندان شریف ایران باشیم، می‌توانیم هر یک از میان آن فهرست بلند، نام یک نفر را برگزینیم؛ به‌ویژه از آنان که کمتر از ایشان گفته شده، کمتر داستان زندگی‌شان روایت شده، و نامشان در میان ازدحام اندوه و اخبار، کمتر به گوش‌ها رسیده است.

می‌توان از سفرهٔ هفت‌سین خویش ویدئویی کوتاه تهیه کرد و در آن، چند جمله دربارهٔ زندگی آن جاویدنام، یا سخنانی کوتاه در همدلی با خانوادهٔ داغدار او بر زبان آورد؛ تا هر خانه، جایگاه یاد شود، هر سفره، گواه وفاداری، و هر صدا، پلی میان حافظهٔ جمعی ما و رنج خاموش خانواده‌هایی باشد که عزیزان خود را در راه میهن و آزادی از دست داده‌اند. این حرکت، تنها یک یادکرد نمادین نیست؛ ادای احترام به کرامت انسان‌هایی است که نامشان در سپهر تاریخ ایران جاودانه شده است.

ما با این ایمان استوار و جاودانه به پیشواز سال نو می‌رویم که:
هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریدهٔ عالم دوام ما

سال گذشته، در آستانهٔ سال نو، به یاد ایران تفألی زدم و چنین آمد:
گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم
بر لوحِ بصر خطِّ غباری بنگارم
بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید است
از موجِ سرشکم که رساند به کنارم

امید آن‌که از پسِ دریای اشک‌هایمان، در آغوش فردای سرزمین اهورایی ایران، به آرامش و قرار برسیم.

خجسته باد نوروز باستانی.
پاینده ایران.