میراث حقیقی ما برای دیگر انسانها آن نیست که از ما برای آنها به جا می ماند، بلکه آن تغییری است که ما از خود در وجود آنها به یادگار می گذاریم.

میراث نیکاها و سپیده ها و نیلوفرها و بهاره ها و هزاران جوان شجاع دل ایران زمین برای نسل های آینده این سرزمین شهامت و ایستادگی برای آزادی خواهد بود و آنها با این میراث است که به یاد آورده خواهند شد.

ما شکل گیری تاریخی را در زمان حیات خود شاهد هستیم که به حافظه جمعی ما خواهد پیوست و به آینده خواهد رفت. تنها پنجاه سال دیگر مردمان دیگری بر این خاک قدم خواهند زد و بیشتر ما با هزارسالگان سر به سر خواهیم بود.

آنگاه که ظالم و مظلوم ، و بیداد گر و دادخواه همه در خاک خفته باشند، مردگانی از ما زنده ترین زندگان تاریخ خواهند بود. چه خیال خامی است که تصور می کنند شکستن سنگ مزارها یاد نیکاها را از مردم خواهد گرفت. حتی اگر نوشتن نامشان را نیز منع کنند تنها در چند نسل فردوسی و شاهنامه اش از نو تولد خواهند یافت تا داستان این سرزمین و قهرمانانش را از نو روایت کند.

آنچه در نهایت بر تاریخ پیروز می شود نه قدرت سخت بلکه روایت است و آنکه با مردم خود بیداد پیشه سازد، حتی اگر در بی‌رحمی از چنگیز و تیمور پیشی گیرد باز روایت تاریخ را از آن خود نخواهد کرد.برای پیروزی در حافظه تاریخی یک ملت هیچ راهی جز حفظ حرمت مردم و راستی و داد پیشه کردن وجود ندارد.

مردمان روایت خود را می نگارند و در جهان امروز روایت ها دیگر به آسانی به فراموش خانه تاریخ نمی روند. آنها زنده می مانند و تا پیروزی در میان مردمان بازگو خواهند شد. متن و چکامه و داستان و تصویر و فرهنگ خواهند شد و تا غلبه بر تاریخ به پیش خواهند رفت.

هرگز از روایت کردن باز نایستیم. هرگز از خلق کردن باز نایستیم. کلمات تنها کلمه نیستند بلکه قدرت حقیقی تغییر جهان اند. ‏هر جا هستیم و با هر توانی که داریم استبداد را محاصره کنیم.
با هنر، با شعر، با موسیقی، با ادبیات، با سرسختی، با پرشور بودن و با نبوغ و ابتکارمان.
و با توان و شهامت، داستان خود را بازگوییم و حقیقت آنچه را که گذشته و می گذرد بیان کنیم. بیان حقیقت آغاز تغییر ما و جهان است.

آیدین آرتا