ما در راه خود به هدفهایی دست خواهیم یافت که تنها خود می دانیم که هریک از دیگری به رسالت حیات ما و دستیابی ما به خویشتن خویش با گذر زمان نزدیکتر شده اند.

زندگی را چنین زیستن ، آوارگی در منزلهایی نیست که هر یک به خروج از بیابان به یک شکل بی معنا دور یا نزدیکند! با چنین معنایی زیستن، این شهامت را به ما می بخشد که در آخرین لحظه زندگی خود به راهی که رفته ایم بنگریم و در قلب خود و در آن واپسین لحظه تهی از دروغ و سرشار از پایان، حس کنیم که می توانیم به شکوه دیدار خویشتن در حضور مرگ لبخند بزنیم.

ما می توانیم در واپسین لحظه سربلند در برابر آنکه می توانستیم باشیم بایستیم و وقتی در چشمان او می نگریم تنها خود را در این آینه ببینیم.

در این راه کدامین رنج است که چون صلیبی با افتخار آن را بر دوش نتوانیم کشید؟

نفرین زندگی ما آدمیان نه رنج ، بلکه در بی معنایی رنج کشیدن است! و با کشف این معنا ما بالاتر از رنجهای خود بر قله ای خواهیم ایستاد که حتی بزرگترین تراژدیهای زندگی نیز از این فراز دیگر تراژدی نخواهند بود.

آیدین آرتا