علاقه رژیمهای استبدادی به گسترش گفتمان تارکوبی به ویژه در افول ایدئولوژی اجتماعی آنان گسترش می یابد.

هانا آرنت در کتاب ریشه های توتالیتاریسم به نکته ای اشاره می کند که برای جامعه معاصر ایران عمیقا آشنا و قابل درک است.
آرنت می گوید: رژیمهای توتالیتر اخبار و اطلاعاتی را به جامعه خود ارائه می دهند که به شکل شرم آوری مضحک و سرشار از حماقت اند! حماقتی که برای ذهن ساده و سالم یک شهروند معمولی نیز به وضوح آشکار است.

چنین رژیمهایی از توهین به سلامت عقلی جامعه هیچ پرهیزی ندارند، زیرا پیشتر تمام تلاش خود را برای از میان بردن این سلامت عقل به کار برده اند! آنها تار و پود حقیقت قابل درک در جامعه خود را گسسته و بر اساس ایدئولوژی خود از نو بافته اند، و اینگونه است که هر شهروند دیگر حتی در شنیدن صدای "حقیقت ساده و قابل درک ذهن" خود نیز ناتوان می شود تا آماده پذیرش "فراحقیقت بافته شده توسط حکومت ایدئولوژیک" گردد و یا در برابر پوچی و بی معنایی بزرگ آن بی تفاوتی پیشه کند.     
هدف رژیمهای استبدادی از تارکوبی و حمایت از آن، نه از میان بردن و مخفی ساختن حقیقت بلکه ایجاد بی تفاوتی اجتماعی در برابر آن است. اگر می بینید که شبکه های اجتماعی و به ویژه توییتر به شکلی ناگهانی از مطالب زرد و پوچ و بی اهمیت اشباع می شوند، هیچوقت آن را امری تصادفی نبینید. این تارکوبی تنها در غالب پستهایی که خالی از معنای اجتماعی هستند بروز نمی کند، بلکه در کامنتها و متن مکالمات و ارائه اطلاعات پوچ و بی معنا چه در غالب حمایت و چه در غالب حمله به فعالان مخالف اجتماعی نیز بروز می یابد. هدف نهایی ناممکن ساختن اندیشیدن و برقراری مکالمه ای معنا دار در جامعه از طریق به ابتذال کشیدن معنا در جامعه است.

ما هر روز با هجومی از اطلاعات بی پایان در شبکه های اجتماعی مواجه می شویم که حجم بزرگی از انها چیزی جز تارکوبی نیستند. ما ممکن است که نتوانیم به هجوم و ابتذال فراگیر آنها پایان دهیم ولی می توانیم توجه خود را به عنوان یک فرد آگاه از جامعه، از آنها دریغ کنیم و به حقیقت زندگی بازگردیم. جایی که عمیقا پر از درد ولی حقیقی است. جایی که شاید بتوانیم معنای زندگی را از پرشور زیستن در زمانه خود بازیابیم.

آیدین آرتا