خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد!

زیباست چشم بر آسمان داشتن و چنین زمینی بر خاک زمین زیستن.

شگفت انگیز است شاخه های درخت زندگی را چنین به دوردست آسمان فرستادن و چنین عمیق در خاک زمین ریشه داشتن.

زندگی فیروز نادری ترانه ای زیبا بود از کنجکاوی، شوق یادگیری، ایستادن بر قله های موفقیت علمی و همزمان تعهدی عمیق به جهانی که در آن می‌زیست.

فیروز نادری می توانست بی پیوند با زمین زندگی کند. می توانست تنها نامی علمی باشد ولی هرگز بی تفاوت نبود و بی تفاوت نزیست.

او که در ۳۲ سالگی مدیر مرکز سنجش از راه دور ایران بود و در شهریور ۱۳۵۷ اعلام کرد که مرکز او در آستانه تاسیس مجهزترین ایستگاه زمینی جهان برای دریافت تصاویر ماهواره ای برای پایش منابع طبیعی ایران قرار دارد ، خود نیز چون هزاران جوان ایرانی دیگر تنها اندکی بعد ناچار به ترک سرزمین خود شد ولی چنان زیست که زندگی او الهام بخش جوانان بسیاری از سرزمینش بوده و خواهد بود.

من همیشه بر این باور بوده ام که یک زندگی خوب به اندازه کافی طولانی هست ولی افسوس از سفر بی بازگشت دانایان آنگاه که هنوز روایت خود را به پایان نبرده اند.
باشد که مشعل او را جوانان این سرزمین از خاک برگیرند و تا رسیدن به افق آرزوهای او بازنایستند.

یادش جاودانه با ماست،

آیدین آرتا