هریوا (هرات) و دریاچه اش ششمین سرزمین و کشور نیکی بود که من، اهورامزدا، آفریدم (فرگرد نخست وندیداد).

هرات زیبا و قلب خراسان بزرگ ۲۳۵۲ سال پیش به دست اسکندر سقوط کرد و ویران شد و ۱۴۲۲ سال پیش بدست اعراب مهاجم بار دیگر مقاومت این شهر شکسته شد.
هرات ۸۰۳ سال پیش به دست مغولان ویران شد و ۶۳۸ سال پیش بار دیگر تیمور آن را به خاک و خون کشید.

تاریخ رنج این دیار و مردمانش چون تمام خاک ایران زمین پر از رنج، مرگ و باززایش است. من باور ندارم که این پایان کار این سرزمین زیباست. هزار باده نخورده هنوز در رگ این تاک است.

اگر ایران زمین امروز چنین در حضیض تباهی و سیاهی تاریخ خود نبود، امروز هرات و بلخ هرگز چنین تنها نبودند. این خاک از خجند تا بلخ و ری در رویایی مشترک یگانه و متحد بود.

من ایمان دارم که روزی باز چنین خواهد شد. روزی که هرات باز دوباره قلب هنر و فرهنگ فلات بزرگ ایران باشد. اتحاد سرزمینهایی که مردمان آنها با حفظ استقلال خود اتحادیه بزرگ فرهنگ ایران زمین را از خاکستر خود باز تولدی دوباره خواهند بخشید. تا آن روز ما در غم شما برادران و خواهرانمان و در رنج یکدیگر شریکیم.

آیدین آرتا