همه ما انسان ها ضعف هایی داریم و جنبه‌هایی در هر یک از ما وجود دارند که بسیار تاریک تر از آن هستند که به تصور در آیند. ما همواره دوست داریم تصور کنیم خوب هستیم و انگیزه‌های خوبی داریم. ما دوست داریم باور کنیم بی‌آزاریم و به همین دلیل است که پذیرش اینکه بخشی از وجود ما بسیار تاریک است، تصوری دردناک است.

پذیرش مفهوم سایه ، اعتراف به این حقیقت تلخ است که ما کمتر از آنچه تصور می کنیم، خوب هستیم و در درون هر کدام از ما تاریکی وجود دارد که تا اعماق دوزخ تداوم می یابد و ناآگاهی بر ژرفای این تاریکی نه تنها ما را از رسیدن به نور درون بازمی دارد بلکه می تواند تاریکی را در زندگی انسان های دیگری که دوست شان داریم و در نهایت بر تمام جهان بیرون از ما حاکم کند و از نسلی به نسل دیگر تداوم بخشد.

این هرگز به معنای تاریک بودن روح انسانی نیست بلکه تنها به معنای تاریک بودن بخشی از راهی است که برای رسیدن به نور درون می بایست که با پذیرش، صبر، شهامت و صداقت پیموده شود. چون درختی که ریشه های خود را به عمق تاریکی می فرستد تا خود را به نور آسمان برکشد. روشن بینی هدیه نهایی عبور از این تاریکی است.

آیدین آرتا