دیشب ديوان اشعار طاهره قره العین را مرور می کردم و به این بیت زیبا رسیدم.
چقدر این واژگان پر از هوشمندی، عشق و درد، تمام داستان زنان یگانه این سرزمین، و تقلای صدها ساله آنان با خامی و جهلی را که با آن مواجه اند به تصویر می کشد.

ﻣﺤﺘﺴﺐ اﺳﺖ و ﺷﻴﺦ و ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻋﺸﻖ در ﻣﻴﺎن
از ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ﻣﺠﺎﺑﺸﺎن ﭘﺨﺘﻪ ﻳﮑﯽ و ﺧﺎم دو

از رخ و زلفت اﯼ ﺻﻨﻢ روز ﻣﻦ اﺳﺖ همچو شب
وای به روزﮔﺎر ﻣﻦ روز ﻳﮑﯽ و ﺷﺎم دو

تصویری که ضمیمه شعر است در حقیقت بازسازی تصویر طاهره قره العین با کمک هوش مصنوعی از همان یکی دو عکسی است که از او به امروز رسیده است.
چشمان زن ایرانی که خود راز است و راز می گوید ...