درخت در ساختار کهن الگویی،سمبلی از آفرینش حیات،حقیقت معنوی انسان و حیات روحانی اوست.

آن‌چیزی که درختان را به نمادی زیبا از جان و حیات انسانی ما بدل ساخته، این حقیقت است که اگرچه آنها رو به بالا دارند و بسوی آسمان رشد می‌کنند اما ریشه های آنها همزمان باید به همان عمقی که شاخه ها به بلندای آسمان رشد می‌کنند، در عمق خاک گسترش پیدا کنند. هر اندازه ریشه های درخت بیشتر در عمق تاریکی فرو می‌رود شاخه هایش بیشتر بسوی نور صعود می‌کنند.
ریشه ی درخت چيزی نیست جز تصویر آیینه ای شاخه های درخت و حقیقت این است ریشه و شاخه ها دو چیز متفاوت نیستند بلکه یک حقیقت واحد را نمایش می‌دهند.

تا زمانیکه درک نکنیم چرا باید راه خود را در تاریکی های همین جهان بگشاییم ، هرگز نخواهیم توانست در این خاک چنان ریشه کنیم که شاخه های ما به سوی آسمان صعود کند.

به باور من،معنای حقیقی رشد و تعالی انسانی نه تنها رشد به بالا ، بلکه ریشه دواندن در همین خاک زندگی و زمین است. تنها در پیوستگی با جان انسانهای دیگر و در همین تجربه های روزمره ی زندگی است ما فردیت خویش را در یگانگی با جهان هستی تجربه‌ خواهیم کرد.

آیدین آرتا