در مسیر رشد آگاهی مهم است که بدانیم این ما نیستیم که باوری را اختیار می کنیم، بلکه این باورها هستند که ما را از آن خود خواهند ساخت اگر خودآگاهی مان را حفظ نکنیم!

ما صاحب اندیشه ها نیستیم بلکه توسط آنها تصاحب می شویم. ما پیوسته در سفر آگاهی خود به سرزمین جاودان اندیشه هایی ورود می کنیم که آنها را خلق نکرده ایم بلکه بسیار کهن تر از ما هستند! در منزلگاه آنها توقف می کنیم و گاهی برای تمام عمر در اتاق کوچک و یا بزرگ یک آگاهی محبوس می شویم ولی در نهایت ما می رویم و منزلگاه خواهد ماند.

درک این حقیقت برای هر فیلسوفی رهایی بخش است ، زیرا سبب می شود که بیش از آنچه که باید به خود اعتبار ندهیم. زیرا می دانیم که تنها مسافران وادی اندیشه ها هستیم و نه حاکمان این سرزمینها.
این راه نه با ما آغاز شده است و نه با ما پایان می پذیرد. فراخواندن انسانها به "یک نفر بودن" دقیقا فراخوان به "خود بودن" است. فراخوان به اینکه در منزل هیچ اندیشمند و اندیشه ای برای همیشه توقف نکنید.

فردیت خود را به هیچ کیش شخصیتی نفروشید که این معامله ای سراسر زیان است و بهای آن از دست دادن خویشتن خویش!

آیدین آرتا