دل های این مردم داخل و خارج از ایران همراه و همرنگ است، و این همرنگی از تجربه زندگی زیسته می آید نه زیست گله ای و ایدئولوژی جمعی. این «ما» حقیقی و با شکوه است و این امید واقعی. با این بیداری و یکپارچگی، باززایش ایده و رویا نیست، آینده قطعی است.

اگر در میان نخبگان اجتماعی چند رای و چند صدا می بینید طبیعی است. همه جای دنیا همین است و باید هم چنین باشد و خوب است چنین باشد. اجازه باید داد که باشد.

روزی که سحر باطل شود و دیوار فروریزد مردم شگفت زده خواهند شد که چقدر بزرگ و بیشمارند و چقدر به هم نزدیک! حتی بسیاری از آنها که با هم اختلاف داشته اند. زیرا خواست قلبی آنها برای ایران و فرزندانشان یکی بوده است. در خواهند یافت که تنها یک صدای جدایی و ترس و بیزاری بوده با نقاب های بی شمار. آینده ایران با این همدلی و یکپارچگی روشن است و با آن امکان چندصدا بودن تضمین شده.