« به تخیل و رد پوزیتویسم در روانشناسی از یونگ تا هیلمن »

از زمان فروید تا امروز ،یعنی از زمان پیدایش روانشناسی تجربی و رفتارگرایی ، انتقادات بسیاری از این حوزه صورت گرفته و از جمله قدرتمندترین این انتقادات ، از سوی روانشناسان و اندیشمندان مکتب فرانکفورت همچون مارکوزه بوده که تاکید کردند ما نمی‌توانیم انسان را جدا از تاریخ، اقتصاد و فرهنگش در آزمایشگاه مورد مطالعه قرار دهیم.
مشکل بزرگ روانشناسی تجربی و علمی از ابتدا این بوده که چگونه امکان پذیر است بتوانیم روانشناسی را به گونه ای صورت بندی کنیم که روانشناسی به روانشناسی حیوانی animal psychology تقلیل پیدا نکند و انسان را بصورت خاص مطالعه کند بدون اینکه روش مطالعه تجربی خودش را تغییر دهد .
روش پوزیتیویستی نمی‌تواند به استنتاج ، تصویر و تخیل جدا از ساختار مغزی نگاه کند و در نهایت هم نمی‌تواند انسان را بدون اینکه او را به فیزیولوژی حیوانی تقلیل دهد، مورد مطالعه قرار دهد .

یونگ خود را از دام این اندیشه ی بسته رها کرد و روانکاوی را به سرزمین اصلی خود یعنی فلسفه برگرداند و نه تنها به فلسفه بلکه آنرا به فلسفه ی افلاطونی برگرداند و این فلسفه را با قدرتی خیره کننده تولدی دوباره بخشید . یونگ بخوبی دریافت که فعالیت طبیعی ذهن انسان تولید تخیل و تصور است و نه تولید فکر و زبان منطقی و ما قادر هستیم با فراتر رفتن از قوای پنجگانه حسی خودمان و با محاسبات ریاضی در ذهن به چیزی فراتر از چارچوب حسی خود برسیم و موسیقی شعر تصویر و فرهنگ خلق کنیم و این توان منحصر به فرد ماست .

هایدگر زمانی هشدار داد ، مشکل بزرگ جهان امروز این نیست که در جستجوی علم و تکنولوژی است؛ بلکه مشکل بزرگ جهان امروز این است که ما را وادار کرده به همه چیز حتی روح انسانی از دریچه ی نگرش تجربی و علمی نگاه کنیم .

جیمز هیلمن هم در سخنرانی درخشان خود در زمان انتشار كتاب قرمز یونگ اشاره می‌کند زبان روانشناسی از اساس pre-dialectical پیش از کلام و pre-Logicacl پیش از منطق وجود دارد به این دلیل که ما با تمام جانوران در دیدن تصویر و ساخت تصویر مشترک هستیم . چیزی بسیار عمیق تر و کهنتر از ساختار زبانی در ذهن ما وجود دارد که آن ساختار عميق تصویری با ذهن ناخودآگاه ما در ارتباط است که تاریخی بسیار کهتر از تاریخ زبان در مغز ما دارد.

لینک دسترسی به ویدئو از یوتیوب گام هایی در روشنایی:
https://youtu.be/-5nRYoIkJf4