به سان خورشید، زندگی نور خود را به همه سو می بخشد

به سان خورشید، زندگی نور خود را به همه سو می بخشد. برای برافروختن آتش ، ما باید اشعه های پراکنده نور خورشید را بر یک نقطه متمرکز کنیم.
ولی در روزهای کودکی، ما همه چیز را یک جا می خواهیم و نمی توانیم نور و انرژی عظیمی را که زندگی به ما بخشیده شده است کنترل کنیم.

سرانجام روزی فرا خواهد رسید که ما نیاز خواهیم داشت که نور درون خود را متمرکز کنیم تا آتشی در درون خود بر فروزیم که بتواند به زندگی ما شور و معنا ببخشد. ولی نمی دانیم که آن معنا چیست. پس رو به آسمان می کنیم و می پرسیم معنای زندگی من چیست؟