به باور نومن همه اینها موقعیت آگاهی Consciousness را در وضعیت تباهی قرار داده است و همین امر سوپراگو Superego و یا آنچه ما آن را ساختار اخلاق آگاهانه Morality می نامیم در معرض فروپاشی قرار خواهد داد و تنها شکل اخلاق که می تواند باقی بماند اخلاقی سطحی است که به شکل آموخته شده یا توسط آموزشهای سطحی مذهبی و یا آموزش های اجتماعی در مدرسه و خانواده صورت می پذیرد که این نظام نیاندیشیده و سطحی اخلاقی به راحتی می تواند تحت تاثیر و کنترل سایر تکانش های ناخودآگاه قرارگیرد.

نومن معتقد است که خودآگاه با دو پل مهم به ناخودآگاه متصل شده است که این دو پل «امیال جنسی » و «تکانش های خشم و خشونت » هستند. فروید معتقد بود که خودآگاه ما به تمامی توسط این دورشته که از ناخودآگاه ما به خودآگاه متصل شده اند و آن را چون عروسک خیمه شب بازی به حرکت در می آورند کنترل می شود ولی نومن به تاثیر از یونگ این غلبه را تنها در سقوط فردیت، آگاهی، آزادی اندیشه و استقلال باورهای فردی میسر می داند. اگر این دو رشته کنترل خودآگاه را درست گیرند در عمل تنها ما به آن چیزی در عمل و رفتار خود در زندگی علاقه خواهیم داشت که لذت بخش Pleasurable باشد.

و در نهایت این که سفر قهرمانی Hero’s Journey ما که در مرکز ناخودآگاه جمعی و درک ما از فرایند تکامل کهن الگوهای فردی قرار دارد از هر زمان دیگری در طول تاریخ دشوار تر به نظر می رسد زیرا نه فقط همه ما به طور روز افزونی متوسط بودن و شبیه دیگران بودن را می پذیریم، بلکه در برابر ما هم توده ای عظیم و بی شکل از جمعی قرار دارد که از فردیت ما بسیار نیرومند تر است و چنین است که اغلب ما سرانجام به حس ناتوانی خود تسلیم می شویم. در اسطوره سفرقهرمانی آنچه رخ می دهد این است که فرد به دنیای ناشناخته ورود می کند و با غلبه بر مشکلات عظیمی که پیش روی اوست به قهرمان بدل می شود و به سوی مردم خود بازمی گردد تا آنها را در رشد و دستاورد قهرمانی خود شریک سازد ولی در دنیای مدرن نه تنها یافتن یک نفرهایی که همچنان به سفر قهرمانی باور داشته باشند به شکل فزاینده ای دشوارتر می شود بلکه گسترش قبیله به توده های بی شکل میلیونی شهرهای بزرگ، بازگشت و پذیرش فرد به عنوان قهرمان را بیش از پیش با دشواری مواجه ساخته است.

آیدین آرتا