باورهای ایدئولوژیک همیشه می توانند دیگر انسانها و ملت ها را به خوب و بد تقسیم کنند. باورمندان به ایدئولوژی ها می‌پندارند آنچه در داخل مرزهای ایدئولوژی قرار دارد به تمامی روشن و آنچه خارج از مرزهای ایدئولوژی قرار می گیرد ،به تمامی تاریک است و در نهایت با فرافکنی سایه درون خود بر دیگری و تهی پنداشتن او از نور و انسانیت ، راه را برای امکان و حتي ضرورت گرفتن حق زندگی از او ، آسان خواهند ساخت.چنین است که باورمندان به ایدئولوژی ها می توانند با آفرینش ذهنی مرزهای قطعی "ما"و "دیگران" در جهان، بذرهای نابودی و جنایت بکارند و چیدن میوه های رستگاری را انتظار کشند.

آنها حتی نیاز به پذيرش مسئولیت برون فکنی تاریکی های درون خود را نخواهند داشت و تصور می کنند با باور داشتن به چیزی که آنرا خوب می دانند ، خود آنها نیز به انسان هایی خوب و از جنس‌ روشنایی بدل شده اند و این نقطه ی آغازین جستجوی تاریکی در جهان بیرون بجای جستجوی آن در هزارتوی تاریک روح خویشتن است.

تمام جنگهای جهان از همین نابینایی آغاز می شود و هر نبردی که در دنیای درون ناتمام می ماند، ناگزیر به جنگی بیرحمانه و خشونت بار در جهان بیرون بدل خواهد شد.

آیدین آرتا