این قطعی بود که نتیجه پیروزی در انتخابات در هر سناریوی قابل تصور، پایان اصلاح طلبان در ایران خواهد بود. ولی کابینه ای که معرفی شد، این پایان را حتی زودتر از آغاز دولت جدید نهایی ساخت.

حقیقتا شاید اگر پزشکیان پیش از انتخابات کابینه خود را با رقبایش درمیان گذاشته بود چه بسا جلیلی با او ائتلاف می کرد و قالیباف به نفع این ائتلاف از انتخابات کنار می رفت و نیازی هم نبود که امثال دکتر رنانی و شریفی زارچی و چند ده نفر دیگر را به دردسر شورای راهبردی و سرشکستگی نتیجه آن برای خود و آنان بیاندازد.

نه اینکه دیگر هیچ چیز در این نظام سیاسی حاکم تعجب آور است، و یا امیدی به تغییری هست که نیست. ولی حتی اگر رییس جمهور شعر فردوسی نمی خوانَد و به یاد ندارد، این چند بیت جاودانه را آن گروه از مردمی که امیدوارانه رای دادند برای همیشه به خاطر خواهند داشت:

سر ناکسان را برافراشتن،
وز آنان امید بهی داشتن
سر رشته خویش گم کردن است،
......