این نوشته ای است که ۸ ماه پیش نوشتم و امروز روشن تر از هر زمان دیگری به آن نه امید که ایمان دارم. ما راه دشوار آزادی را با همه رنجهای تاریخی آن خواهیم پیمود:

"لحظات تاریک بسیاری در زندگیم بوده اند که ایمانم به مردم و انسانیت به سختی آزموده شده ولی من هرگز نتوانسته ام و نمی توانم خود را به ناامیدی و تلخی تسلیم کنم. برای من این راه شکست و مرگ است...

اگرچه من به این کلمات با تمام وجود باور دارم ولی این کلمات از من نیست بلکه از مرد بزرگی است که "راه دشوار آزادی" را نگاشته است.

ما مردمی هستیم که دشواری راه آزادی را می شناسیم. هر حادثه، ذهن و روش مبارزه تاریخی ما برای آزادی را دگرگون ساخته و ما امروز بیش از هر زمان دیگری در تاریخ خود به خودآگاه ساختن ناخودآگاه تاریخی خود نزدیکیم. من می دانم که امید دیگر خریداری ندارد ولی من نه ازامید که از ایمانی محکم سخن می گویم.

ماندلا بر این باور بود که " هیچ چیز مانند بازگشت به جایی نیست که هیچ چیز در آن تغییر نکرده در حالی که در می یابی خودت اساسا متحول شده ای" و اینکه "جایی که بر می خیزیم بستگی کامل به جایی دارد که بر زمین نشسته ایم!" من وقتی به نسل جوان ایران نگاه می کنم با تمام وجود خود احساس می کنم ما سرانجام از همین نقطه که بر زمین نشسته ایم برخواهیم خواست. ما برای زندگی برخواهیم خواست.

از هجوم افسانه ای ضحاک و اشغال هزار ساله ایران ویج، تا تهاجم ویرانگر آشور که به ویرانی تمدن ایرانی ایلام منتهی شد، تا اشغال ایران توسط اسکندر و سپس اعراب و تا یورش ویرانگر مغول و حتی پس از آن ما همواره شرایط ویران کننده ای را تاب آورده ایم که هر تندباد آن می توانست تمدنی را برای همیشه از میان بردارد همانگونه که تمدن فرهنگی مصر و روم شرقی از میان رفتند، ولی ما در برابر آشور و مقدونیان و روم و مغول و عرب آنقدر ایستادیم تا آنکه پایان و زوال آنان را به چشم خود دیدیم.

می گویند تا یکصدسال پس از حمله مغول حتی یک بیت شعر در سراسر ایران زمین سروده نشد، گویی گرد مرگ بر تمام ایران پاشیده بودند. ولی این دوران هم گذشت و این مردم سرانجام با حاکمان مغول چنان کردند که تنها در چند نسل بعد آنان به پارسی شعر سرودند و در رود عظیم فرهنگ ایران ناپدید گشتند.

هیچ وقت از یاد نبرید که در نهایت این ما مردمیم که به آرامی قدرتمندان را تغییر می دهیم و با جریان زندگی خود همراه می سازیم، حتی اگر آنها با تمام قدرت در برابر آنچه باید تغییر یابد بایستند. آنها خیلی زود این تحول ناگزیر را از قلب خانواده خود و نسل جدید احساس خواهند کرد."

آیدین آرتا
اسفند ۱۴۰۰