امروز با این عبارت والتر بنیامین فیلسوف و اندیشمند آلمانی مواجه شدم که:
نخستین تجربه دردناک کودک این نیست که آدم بزرگها از او قویترند بلکه پذیرش این حقیقت تلخ است که قدرت جادو ندارد!

این سخن بنیامین عبارت دیگری را به یادم آورد از آگامبن فیلسوف معاصر ایتالیایی با این مضمون که:
هر آنچه ما در زندگی از مسیر شایستگی و تلاش بدست می آوریم هرگز ما را به شکل واقعی خوشحال نمی کند. این تنها اتفاقات جادویی هستند که می توانند ما را عمیقا شاد سازند! چیزی ورای اتفاقات روزمره برای حقیقتا شاد بودن باید رخ دهد !

با مرور این دو عبارت به این می اندیشم که شاید به همین دلیل است که من همیشه آرامش و شادی درونی خود را از ایمان به این باور کودکانه یافته ام که زندگی سحر آمیز است و اتفاقات جادویی همیشه امکان وقوع دارند و من بارها و بارها امکان و قدرت این اتفاقات شگفت و جادویی را در زندگی خود حس کرده ام.

زندگی را می توان شادمانه و سحرآمیز زیست اگر که ذهن حساب گر را متوقف کنیم و آگاهانه ولی بی زره به میدان زندگی وارد شویم، زیرا که در پایان هیچ زره ای در این میدان چون جادوی زندگی سخت و قدرتمند نیست.

آیدین آرتا