ادامه ...

خبرنگار شجاعی که برای نخستین بار با خانواده سپیده و وکیل او مصاحبه کرد و برای سپیده پوشش خبری ایجاد کرد هم کسی نبود جز نیلوفر حامدی که با شهامتی مثال زدنی دو ماه بعد با گزارش خود از انچه بر مهسا امینی رفت اجازه نداد که بیدادی که بر او رفت از نگاه مردم پنهان بماند. خبرنگاری که در کنار الهه محمدی بیش از یک سال است که بدون نتیجه قطعی دادگاه و تنها به جرم شرافت خبرنگاری هنوز در بند هستند.
من امروز پس از دیدن عکسی که سپیده به اشتراک گذاشته بود به یاد متنی افتادم که چندی پیش نوشته بود. متنی که درخشش نور اگاهی را از هر سطر ان می توان دید:

آدمی که می‌جنگد، می‌ترسد.
سکوت، دیدن حقارتِ هر روزه‌اش، از دست رفتن آزادی و کرامتش،
او را بیش از هر چیز دیگری می‌ترساند.
آدمی که می‌جنگد، به پیروزی فکر می‌کند.
می‌داند که حرفش، رفتارش، زخمی شدنش،
اسیر شدن و حتی مرگش، خودِ پیروزی است.

آدمی که می‌جنگد دست از زندگی برنمی‌دارد.
نمی‌شود برای زندگی جنگید و دست از زندگی برداشت.
آدمی که می‌جنگد، مقاومت می‌کند.
گاهی سنگر گرفتن مهم‌تر از سینه سپر کردن است.
آدمی که می‌جنگد کودکِ دیروز است.
می‌داند اگر خود، طعم آزادی را نچشد، کودکانِ امروز خواهند چشید.
آدمی که می‌جنگد می‌داند انقلاب‌ها به طول می‌انجامند، اما شکست نمی‌خورند.

#سپیده_رشنو