ادامه... (حفاظت روایی از شر) 👆

وقتی جنگ جهانی دوم به پایان رسید، یکی از مهم‌ترین دلایل برگزاری دادگاه نورنبرگ، مواجههٔ جامعه و جهان با حقیقت بود. اگر به‌جای دادگاه، صرفاً اعدام‌های صحرایی و حذف نظامیِ مهره‌های اصلی دستگاه نازی رخ می‌داد، آنها برای بسیاری از پیروان ناآگاهِ ایدئولوژی مرگبارشان به قهرمان بدل می‌شدند.

عدالت، در اصیل‌ترین معنای خود، فقط مجازات نیست؛ اطمینان از عدمِ تکرار جنایت است. یعنی جداشدنِ راه آینده از گذشته، نه با حذفِ حافظه، بلکه با آگاهی اجتماعی.
بدون دادگاه نورنبرگ، شاید هرگز زبانِ تولیدکننده و توجیه‌کنندهٔ جنایت به‌تمامی آشکار نمی‌شد و شکست نمی‌خورد.

آنچه آیندهٔ مردم آلمان را از گذشتهٔ آنها جدا کرد، فقط سقوط نظامیِ نازی‌ها نبود؛ تعهدِ عدالت به آشکار ساختنِ حقیقتِ اهریمنیِ دستگاه رواییِ تولید و توجیهِ شر بود. تنها این تعهد اخلاقی به عدالت به مفهوم آشکارسازی شَر است که می تواند مانع تکرار چرخه شَر در جامعه شود.