5 - پایانی)———>من مثل سارتر باور ندارم که دیگران جهنم ما هستند زیرا باور عمیق من این است که بهشت نیز در خلا نیست شدن دیگران پدید نمی آید، ولی مانند سارتر بر این باورم که "در نگاه دیگران زیستن" ما را به یک شیء فاقد آزادی و ناتوان از تعالی فرو می کاهد.

به باور من تفاوتی ژرف است میان تنهایی و یگانه چون "یک نفر" ایستادن. در اولی زنجیر نامریی دیگران همچنان بر پای ماست و در دومی ما در میان همه ایستاده ایم بی زنجیر و این رهایی از دیگران نخستین شرط رها ساختن دیگران است. در نهایت ما با دیگران در این جهانیم و بی شک برای هیچ یک از ما خروجی از این اتاق نیست!

آیدین آرتا